ATEŞ'LE DANS: Mathilda'ya Mektuplar
“Sevgili Mathilda, Bundan yıllar önce küçük bir çocukken yaptığım bir yanlışın hala hayatımı etkilemesi ne garip değil mi? Hala o hatanın bedelini çok ağır bir şekilde ödemek fazla acımasız! Belki… Belki o virajı dönebilirdim, biraz daha çaba harcayarak bunu başarabilirdim ama ben her daim yaptığım gibi kaçmayı tercih ettim. Yıllar sonra hala canımın yanması, kabuk bağlamış yaralarımın yeniden açılması, benim kanayan yaraların kanamalarını durdurma çabalarım anlık bir şekilde işe yarasada… Ah Mathilda! Yıllar gözyaşlarımı kurutmuş olsa da hala gözlerimin yaşardığını hissedebiliyorum. Artık hiç şansım kalmadı, her şey bitti. Oysa yıllar önce ne hayallerim vardı! Hayatta bir şeyleri elde etmek istiyorsan onun için ciddi bir savaş vermek gerekir. Yenilgiyi kabullenirsen, işte o gün daha çok kaybedersin! Bir insanın havasız en fazla 5-10 dakika arasında yaşadığını biliyorsun Mathilda ve beni düşün, çok uzun yıllardır yaşıyorum ‘Hava’m olmadan! Son günlerde onu...