BİR YALNIZLIK BESTESİYİM
Nerede biteceğini bilmediğim cümlelerin başlangıç yerine koyuyorum “adını”. Beraber söylenen şarkıların, ıssız odalarda bestelenişine şahit oluyor kulaklarım. İçimi kabartıyorum, fırtına bozan sessizliklere. Beraberliği unutturan her saniye bir suçlu gibi bakıyor gözlerime. “Senin suçun değil bu!” diyorum. Ben, "bir yalnızlık bestesiyim." Rüzgâr şiddetli bir esişle tutuyor kollarımdan. İçimi sürüklüyor, yürümekten korktuğum sokaklar. Taşlarında atılmış yorgun voltalar dindiriyor yalnızlığımı. Sokak masallarıyla büyüyorum. Yalnızlık büyüdükçe içimde, sokak masallarının bir parçası olduğumu daha çok anlıyorum. Yalnızlığın bölüşüldüğü, ölümsüz beraberlikler arıyor gözlerim, sokak tabelalarının ardında. “Karşılıksız Sevenler Sokağı” karşılıyor beklentilerimle hapsettiğim yürek evimi. Dar odalardan geçiyorum, sevgisizce küçülttüğüm. Ne kadar sesime ses olsa sokaklar, sanki bir o kadar çoğalıyor yalnızlıklar. S/essiz bir yalnızlık dikiyorum seni b/içtiğim ömrüme. Sokaklar...